[KnB Fic] Toll (Aokaga) prologue

posted on 26 Aug 2013 01:14 by wings-on-fire

Title :Toll

Fandom : Kuroko no Basket

Paring : Aomine Daiki x  Kagami Taiga / Kuroko Tetsuya as เพื่อนพระเอก

Rating : PG
 
*Note : ....มันเป็นเพียงบทนำก็เท่านั้น

--------

"คากามิคุงครับ คากามิคุง~" 

น้ำเสียงราบเรียบดังขึ้นที่หน้าบ้านของเจ้าของชื่อหลายครั้ง พร้อมกับเสียงทุบประตูอย่างบ้าคลั่งซึ่งไม่ค่อยจะเข้ากันนัก คากามิ ไทกะลุกจากเตียง ขยี้ผมสีแดงของตนอย่างหงุดหงิดพร้อมกับเดินไปเปิดประตูบ้าน  

"เอะอะอะไรกันฟะ! ไม่รู้รึไงว่านี่มันเวลาหลับเวลานอนของชาวบ้านเขาน่ะ!" 

"ไม่รู้จริงๆนั่นแหละครับ อีกอย่าง นี่มันเวลา6โมงเย็นนะครับ แม้กระทั่งคุณแม่เจ้าระเบียบก็ยังไม่ถึงเวลาบังคับให้ลูกวัยประถมเข้านอนเลย"

"ก็เด็กประถมไม่ได้ทำงานดับเพลิงนี่หว่า" ที่คากามิพูดก็มีเหตุผล ทำงานประเภทนี้ต้องระวังตัวตลอดเวลา เพราะไม่มีใครรู้ล่วงหน้าว่าเหตุการณ์ไม่คาดฝันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ อย่างเมื่อคืนก็มีโทรศัพท์เข้ามาตอนตีสาม คากามิตื่นขึ้นมาเพื่อรีบร้อนไปเสี่ยงอันตราย กว่าไฟจะมอด กว่าจะเก็บเคลียร์สถานที่เสร็จแล้วก็ไปต่อคิวทำแผลไฟไหม้ที่โรงพยาบาล ได้กลับมาบ้านก็เกือบเที่ยงวันพอดี อย่างนี้จะไม่ให้หลับยาวได้อย่างไร แถมในการทำงานแต่ละครั้ง ถึงจะเป็นมืออาชีพก็ยังไม่อาจรับประกันชีวิตของตนเองได้ อย่างไรก็ตามมันเป็นงานที่เขารัก เขายินดีเสียสละเพื่อมัน เช่นเดียวกับชายอีกคนที่จากไปเพื่อสิ่งที่ตนรักเช่นกัน....

"เอ้า! ยืนบื้ออะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ มีอะไรก็เข้ามาคุยข้างในสิ"คากามิพูดพร้อมกับเบี่ยงตัวให้เงาของเขา คุโรโกะ เท็ตสึยะ เดินเข้ามาในบ้าน ตัวเองก็เข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาให้หายง่วง พอกลับออกมาก็เห็นหัวสีฟ้าสดของเจ้านั่นพาดอยู่กับโซฟาหน้าโทรทัศน์ที่เปิดอยู่อย่างสบายใจเรียบร้อยแล้ว

"นี่แกมาเคาะประตูบ้านคนอื่นเขาเพื่อขอดูทีวีรึไงน่ะ ไม่มีธุระอื่นแล้วเรอะ?" คนถามถามประชดออกไปเฉยๆแต่คนถูกถามกลับมีท่าทีชะงักไปนิดหนึ่งเหมือนยังไม่พร้อมจะบอกจุดประสงค์ของตน ก่อนจะเลือกตอบกลับด้วยคำตอบแบบเท็ตสึยะขนานแท้

"ก็ไม่เชิงครับ ผมมาขออาหารเย็นกินต่างหาก"

คากามิเดินไปกดศีรษะเพื่อนรักจังๆทีหนึ่ง ก่อนจะเดินตรงเข้าครัวไปแบบหน่ายๆ เขารู้ว่าคุโรโกะคงมีอะไรอยากจะพูด แต่คงต้องรอจังหวะเหมาะๆหรืออะไรสักอย่างก่อน อีกอย่าง ตัวเขาเองก็เริ่มหิวแล้วด้วย

ครึ่งชั่วโมงต่อมา แกงกะหรี่ควันฉุยหม้อเบ้อเริ่มถูกร่างกำยำในชุดผ้ากันเปื้อนยกมาวางบนโต๊ะ ตามด้วยหม้อข้าวขนาดครอบครัวซึ่งถูกบรรจุไปด้วยข้าวสวยร้อนๆจนเต็มหม้อ

"คากามิคุงนี่ เหมือนคุณแม่จังเลยนะครับ" คุโรโกะพูดนิ่มๆ ยังความหงุดหงิดมาสู่ "คุณแม่" เป็นยิ่งนัก

"แกจะกินไม่กินฟะ!?"

"ก็บอกไปแล้วนี่ครับว่ามาขอกินฟรีน่ะ แต่จะว่าไป....แขกอีกคนข้างนอกยังไม่มีอะไรกินเลยนะครับ"

"แขก?" คากามิเลิกคิ้วสงสัยยังไม่ทันเสร็จ ก็รู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่นุ่มนิ่มเสียดสีอยู่ตรงน่องขา

"กะ.....แกอย่าบอกนะว่า ปะ....เป็น..ไอ้นั่น?." พอเริ่มตระหนักได้ขาก็พาลจะสั่น ไอ้ก้อนขนนุ่มนิ่มนั่นก็เหมือนรับรู้ได้ถึงความหวาดกลัวของเขา มันจงใจถูไถไปมาเพื่อกลั่นแกล้งไม่หยุดหย่อน.....แต่แค่ถูมันไม่น่าจะเปียกนี่หว่า?

"อ้าว! อย่าเลียคากามิคุงสิครับเท็ตสึยะเบอร์สอง คากามิคุงเขาไม่ชอบนะครับ แล้วก็ถึงผมจะลืมปิดประตูบ้านก็เถอะ แต่เข้ามาในบ้านคนอื่นโดยพลการแบบนี้ไม่ได้นะครับ" เอาล่ะ ถึงพยายามไม่มองลงไป แต่มาถึงขั้นนี้แล้ว คงเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ล่ะนะ

"นี่แกเอาไอ้หมานี่มาบ้านฉันด้วยเร๊อออออออ!!!!!!!"

"เปล่าครับ มันตามมาเองน่ะ ดูเหมือนมันจะชอบคากามิคุงมากๆมาตลอดเลยนะครับ" ตอนนี้เท็ตสึยะเบอร์สองเปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่คุโรโกะเก็บมามาก ถึงคากามิจะพอทำใจได้กับการมีตัวตนของมันตั้งแต่ตอนนั้น แต่จะให้วางเฉยกับการที่มันเติบโตขึ้นเป็นสุนัขใหญ่สายพันธุ์ไซบีเรียน ฮัสกี้ ที่มีนิสัยขี้เล่นวุ่นวายเหมือนลูกหมานั้นก็คงจะเกินไปหน่อย

"แต่ฉันไม่ชอบมันโว้ยยยยยย!!!"

"ชู่ว~ เสียงดังมากๆเดี๋ยวเจ้าเบอร์สองก็ตกใจงับเอาหรอกครับ" ถึงจะทำเป็นพูดดี แต่ก็ไม่ได้ขยับมาช่วยตูเลยนี่หว่า!  

กว่าจะเอาอาหารล่อหมาออกจากบ้านสำเร็จ ข้าวในหม้อก็เริ่มเย็นแล้ว แต่กับข้าวฝีมือคากามิคุงนั้น สำหรับคุโรโกะก็ยังอร่อยเป็นที่หนึ่งเสมอ คุโรโกะจัดการกับอาหารเสร็จก็เหลือบตาสีฟ้ามองเจ้าของบ้าน ซึ่งกำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มหลังจากกินข้าวจนหมดหม้อขนาดครอบครัวใบนั้น ระหว่างมื้ออาหารพวกเขาไม่ได้สนทนากันเลย จะเป็นเพราะต่างคนต่างก็ง่วนอยู่กับอาหาร หรือต่างตกอยู่ในห้วงความคิดของตนเองก็ไม่อาจรู้ได้ แต่เรื่องที่ตั้งใจจะมาพูด อย่างไรก็ต้องพูดออกไปอยู่ดี

"คากามิคุงครับ"

"หือ?"

"คิเสะคุงบอกผมว่า...เห็นเขาอยู่ที่บาร์ในเมืองเมื่อคืนครับ"

"อะไรของแกฟะ?" ถามออกไปแบบนั้น แต่ในใจคากาิมิก็พอจะรู้ว่าคุโรโกะหมายถึงใคร             เพียงแต่มัน...เป็นไปไม่ได้?

"อาโอมิเนะคุงน่ะครับ....คิเสะคุงบอกผมว่าเห็นเขาอยู่ที่บาร์ในเมืองเมื่อคืน"

---------

เอวังฯ ก็มีด้วยประการฉะนี้แล/เหนียมอาย?

มันเป็นอะไรที่เขียนเป็นเรื่องแรกโดยแท้จริงค่ะ /แก้ตัว/ ก่อนหน้านี้เคยแปลฟิค ส่วนแปลโดจินก็ลองแล้วค่ะ เหมือนการคลำทางในโฟโต้ช็อปจะไม่ใช่ทางของดาว ดาวเลยลองเขียนดูน่ะค่ะ

เพราะฉะนั้นก็....อย่าถือโทษโกรธเคืองดาวเลย

ปล.ตอนต่อจะลงไปเรื่อยๆค่ะ กะลงฉลองใกล้วันเกิดพ่อพระเอก(ซึ่งยังไม่มีบท)น่ะค่ะ กว่าจะตัดสินใจเอามาลงก็คิดแล้วคิดอีกพอสมควรเลยแหละ เรามาภาวนาให้มันรอดเป็นเรื่องเป็นราวด้วยกันเถอะ มีอะไรจะติติง ทักท้วง เชิญได้เลยนะคะ เพราะข้าพเจ้านั้นอยากพัฒนาขึ้น แข่งแกร่งขึ้น และเป็นที่หนึ่งในญี่ปุ่นให้ได้!!! (อะไร?)

/รักทุกคนค่ะ

 


edit @ 26 Aug 2013 01:49:47 by Pythia

edit @ 26 Aug 2013 01:54:43 by Pythia

Comment

Comment:

Tweet

โอ้ววว คู่โปรด!!! ไทกะลูกรักกับคุณลูกเขยคนโปรด อิอิๆๆ อินโทรมาทำเอาอึ้งตามไทกะ ตกลงว่ายังไงกันนี่ไดกิ ใช่นายจริงๆใช่มั้ย big smile

#6 By hchan on 2013-09-30 18:50

ฟ้าไฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
แฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่กแฮ่ก
ปูเสือรอพาท2ครับ"เพื่อน" คึๆๆๆๆๆ

#5 By No_p.m. on 2013-09-29 09:10

อั๊ยย่ะ คากามิยังกลัวหมาได้น่ารักเหมือนเดิม ชอบๆๆ
จะรอนะคะ

#4 By pierce on 2013-09-06 14:02

มาต่อด้วยน้ะค้า big smile
*สู้ๆ*

#3 By Sesy Jiknle (183.88.228.67) on 2013-09-04 23:48

โอ๊ะ!!! ฟ้า-ไฟนี่นา
ปูเสื่อรอ เหลือง-?? นะคะ#ผิด

#2 By fukaze on 2013-08-26 22:37

มาต่อไวๆน้า ลุ้นๆ

#1 By Tony Stark on 2013-08-26 20:48